Quira Barriath

Quira Barriath naceu como Zaknaf e, desde o primeiro instante en que tivo conciencia de si mesma, soubo que o nome e o corpo cos que chegara ao mundo eran unha mentira: ela era unha femia. Os primeiros anos da súa vida foron unha observación silenciosa desa verdade, mentres aprendía a moverse entre as tearañas da súa casa nobre, a antiga Casa Barriath, onde o poder era a única linguaxe que se respectaba. A súa nai, a matriarca da casa, foi a primeira en ver máis alá das aparencias. Cando Zaknaf, con cinco anos, se presentou ante ela e lle anunciou que o seu nome era Quira, a matriarca non sorriu, non a abrazou, pero tampouco a castigou. Asentiu e, desde aquel día, chamouna Quira. Na sociedade drow, onde a traizón é moeda corrente e o afecto unha rareza, aquilo foi o máis parecido ao amor que Quira coñecería xamais.
A aceptación da matriarca abriu para Quira o único camiño que garantizaba a supervivencia e o verdadeiro poder en Menzoberranzan: o clero da Raíña Araña. Porén, o seu ingreso en Arach-Tinilith, a gran academia de sacerdotisas, estivo envolto nun escrutinio feroz por parte dunha sociedade que a observaba con receo e desconfianza. Para os seus rivais e para as demais casas nobres, que alguén nacido varón aspirase ao estamento máis sagrado e exclusivo das femias drow era unha ousadía que moitos agardaban ver castigada coa peor das maldicións. Mais Lolth, na súa infinita e retorta sabedoría, non a destruíu. Cando chegou o momento da súa iniciación, o poder divino fluíu polas veas de Quira coa mesma intensidade e naturalidade que en calquera outra noviza de liñaxe nobre, sen distinción nin vacilación. Aquela bendición silenciosa foi unha labazada de lexitimidade absoluta para todos os que desexaban a súa caída; a deusa aceptábaa como a femia que era, consolidando de golpe a súa posición dentro da Casa Barriath e obrigando a corte a respectar o seu lugar como unha filla digna e unha peza valiosa no taboleiro político da familia.
Durante anos, a vida de Quira transcorreu entre os fríos muros da academia, perfeccionando as artes do dominio do Engano. Aprendeu a tecer ilusións, a manipular as percepcións dos demais e a comprender que a lei e a orde do clero eran as ferramentas máis afiadas para manter o control. Sentía un orgullo xenuíno pola súa herdanza e, á súa maneira drow, un afecto real por aqueles que compartían o seu sangue; a Casa Barriath era a súa áncora, o seu orgullo e o trampolín cara a un futuro brillante. Porén, toda aquela ambición e a calor do seu fogar convertéronse en cinzas da noite para a mañá. A nova da masacre chegoulle a través dos mensaxeiros do clero, pero as súas palabras frías non a prepararon para o horror que contemplou ao regresar aos seus dominios. Onde antes se erguía o poder da súa liñaxe, Quira só atopou ruínas calcinadas, un silencio sepulcral e o rastro inconfundible dun lume corrosivo e dracónico que o devorara todo.
A perda golpeouna cunha forza devastadora. Nun pestanexo, Quira pasou de ser unha prometedora sacerdotisa a converterse nunha pária absoluta, unha morta en vida. Na despiadada Menzoberranzan, unha drow sen casa é unha presa lexítima; sabía perfectamente que as familias rivais xa estarían enviando os seus asasinos para eliminar calquera cabo solto ou capturala como escrava. Impulsada por un feroz instinto de pura supervivencia, Quira comprendeu que quedar nas profundidades significaba unha morte segura ou un destino peor. Foi entón cando descubriu a verdade detrás da destrución: a existencia de Filirahc, o irmán enfermizo que a súa nai repudiara ao nacer polas súas estrañas mutacións e abandonara fóra dos muros da cidade para que morrese nos perigos do Underdark. Mais o monstro, contra todo prognóstico, lograra sobrevivir nos túneles máis salvaxes, desenvolvendo un devastador poder dracónico e regresando das sombras para consumar unha vinganza meticulosa e cruel contra a estirpe que o rexeitara. Consumida por unha sede insaciable de castigo, pola necesidade de reparar a afronta e restaurar por completo a honra do seu apelido, Quira fuxiu cara á superficie. A súa fuxida non foi só unha retirada estratéxica para escapar dos asasinos que a perseguían, senón tamén unha cacería implacable: ascendeu ao mundo exterior seguindo o rastro de destrución deixado polo seu irmán, disposta a derramar o seu sangue para vingar os Barriath e reclamar aquilo que lle fora arrebatado.
O destino guiouna finalmente ata os calabozos de Phandalin, pero o encontro non foi o duelo de titáns que ela anticipara. En lugar dun rival arrogante e despiadado, Quira atopou a Filirahc encerrado nunha cela, fisicamente intacto pero coa mente e o espírito completamente rotos polo peso dos seus propios crimes. O drow non ergueu os puños nin desatou o seu alento de dragón ao vela; non se defendeu en absoluto, mostrando unha disposición patética a aceptar calquera castigo, incluída a morte, con tal de redimir o horror dos seus actos. Naquel instante, algo totalmente alleo ás ensinanzas da Raíña Araña espertou no interior de Quira. Unha estraña e punzante compaixón ameazou con quebrar a súa determinación ao ver naquel monstro os mesmos trazos físicos da familia que tanto botaba de menos. Aínda que intentou con todas as súas forzas facer calar aquela debilidade, noxenta consigo mesma, foi incapaz de asestar o golpe de graza e, por primeira vez na súa vida, perdoou un inimigo.
Sabendo que o seu regreso a Menzoberranzan era imposible por agora —pois os ollos das casas rivais aínda vixiarían as fronteiras agardando pola súa cabeza— e que necesitaba comprender o misterio da supervivencia do seu irmán, Quira tomou a drástica decisión de unirse á Liga de Aventureiros. Para unha orgullosa sacerdotisa de Lolth, verse obrigada a cooperar coas “razas inferiores” da superficie resulta un grolo amargo e repugnante, pero ela atopou a maneira de xustificalo ante a súa fe. Sabe que non pode reconstruír a súa casa soa. A Liga dálle acceso a ruínas antigas, maxia esquecida e recursos que no Underdark lle estarían vedados. Cada misión é un paso para acumular o poder que precisa para regresar non como unha fuxitiva, senón como unha conquistadora. Quira camiña entre os habitantes da superficie convencida de que este exilio forzoso é a proba definitiva que a súa esquiva e caótica señora lle impuxo; un labirinto de enganos do que sairá fortalecida. Co dominio das sombras e das ilusións ao seu favor, avanza con paso firme, mantendo intactos os seus ideais e a súa disciplina, á espera do momento no que os fíos da Raíña Araña volvan tecer o seu ascenso cara ao poder.