Cassandra Crestfall
Barda de nivel 16 en Faerûn (Estándar)
Rango Oro
Nas ateigadas rúas de Calimport, unha cidade tan maxestuosa como perigosa, unha nena foi deixada nas portas dun vello orfanato sen máis que unha manta e un colgante de prata cun símbolo que ninguén puido identificar. Esa nena, Cassandra Crestfall, creceu nun ambiente humilde pero cheo de vida, onde os outros orfos e coidadores se converteron na súa única familia. Desde pequena, Cassandra amosou habilidades que ninguén era quen de explicar: podía ver na escuridade cando ninguén máis podía, e cun simple toque, as pequenas feridas que ela ou os seus amigos facían xogando desaparecían. Aínda que estas habilidades a intrigaban, non foi o que definiu a súa vida.
O que realmente enchía o seu corazón era a danza e o canto. A arte envolvíaa como unha segunda pel, e desde nova, comezou a aprender os segredos da maxia bárdica. Ao saír do orfanato, Cassandra lanzouse ás buliciosas rúas de Calimport, onde os seus espectáculos de danza e música comezaron a chamar a atención. A súa maxia realzaba cada paso e cada nota, cativando a todo aquel que a observaba.
A pesar do seu éxito como artista de rúa, o mundo máis alá das murallas de Calimport sempre chamara a súa atención. Cassandra sentía que había algo máis por descubrir, e a idea de quedarse nun só lugar resultáballe limitante. Entón, un día, escoitou falar da Liga de Aventureiros, unha organización nun remoto pobo do norte chamado Phandalin, coñecida por atraer os máis valentes e curiosos. Aínda que Phandalin estaba moi lonxe, a promesa de aventuras e a posibilidade de ver o mundo foron máis fortes que calquera medo.
Cassandra emprendeu a longa e ardua viaxe desde o cálido sur de Calimport ata as frías terras do norte. O traxecto foi todo un desafío, cheo de perigos e desafíos que a templaron como aventureira. Desde cruzar o traizoeiro Deserto de Calim, ata percorrer vastas extensións de terras descoñecidas e hostís, Cassandra enfrontou bandidos, criaturas salvaxes e os rigores do clima. Cada paso a achegaba máis ao seu destino e lembráballe que tomara a decisión correcta. No camiño, perfeccionou non só a súa arte, senón tamén a súa capacidade de usar a maxia para protexerse e para axudar a quen se atopaba.
Ao chegar a Phandalin, exhausta pero ilusionada, atopou o pequeno pobo moito máis modesto do que imaxinara. Porén, tamén descubriu que a Liga de Aventureiros non era famosa polo seu tamaño, senón polas historias épicas que xurdían das súas misións. Nese instante, soubo que chegara ao lugar axeitado, que o seu destino estaba entre aqueles que buscaban o descoñecido e que este novo capítulo a levaría a descubrir máis do que nunca imaxinou.
Aínda que o seu corazón segue pertencendo aos nenos do orfanato en Calimport e sempre pensa neles con nostalxia, Cassandra está lista para facer historia. Sabe que cada nova aventura na Liga a achegará máis a atopar o seu propósito e descubrir os segredos da súa propia natureza.
Na súa procura por descubrir a orixe do colgante, Cassandra acudiu a unha clériga de Titania, esperando respostas. Porén, a sacerdotisa non só lle mentiu —afirmando que o símbolo pertencía á súa deusa—, senón que intentou roubarllelo. Durante a pelexa, algo extraordinario sucedeu: unhas alas luminosas brotaron das súas costas, aínda que no fragor do momento, ela non se decatou. Máis tarde, explicáronlle a verdade: era unha aasimar, e o seu medallón levaba o sagrado símbolo de Lliira, a deusa da alegría. "Quizais ela sexa a túa nai", dixéronlle.
Pero lonxe de traerlle paz, esa revelación sementou no seu corazón un torbellino de preguntas. Por que unha deusa a abandonaría nun orfanato? Acaso era un castigo, un capricho divino, ou algo peor? Agora, cada vez que bailaba ou cantaba, sentía que a súa maxia bárdica resoaba cunha forza que non entendía do todo, como se Lliira a estivese observando desde as sombras. Era orgullo? Remordemento? Cassandra non o sabía, pero unha cousa era clara: xa non só buscaba aventuras, senón respostas. E se a deusa da alegría preferira deixala no esquecemento, ela aseguraría de que o seu nome non pasase desapercibido.
Finalmente, cando aprendeu o feitizo de Comuñón, que lle permitiu contactar con Lliira, a verdade, longamente esperada, despregouse ante ela coa claridade dunha nota perfecta. A deusa da alegría reveloulle que a súa nai non era outra que Sune, a soberana do amor e a beleza, e que, aínda que foi Lliira quen a coidou e protexeu durante o seu primeiro ano de existencia, a propia Sune decretara o seu destino mortal. Ordenara o seu envío ao plano material, crendo que só a experiencia dunha vida mortal, coas súas loitas e triunfos, podería ensinarlle a valerse por si mesma e forxar un carácter auténtico. Esta revelación sementou en Cassandra un dilema tan profundo como inesperado: Sune era a súa orixe, a nai que por designio a abandonara, mentres que Lliira, sen un lazo de sangue que as unise, fora a súa gardiá voluntaria, a presenza constante que velou pola súa alegría e guiou os seus pasos desde as sombras. A lealdade do seu corazón debatíase agora entre a nai que a concibiu e a deusa que, en silencio, a criara.
O que realmente enchía o seu corazón era a danza e o canto. A arte envolvíaa como unha segunda pel, e desde nova, comezou a aprender os segredos da maxia bárdica. Ao saír do orfanato, Cassandra lanzouse ás buliciosas rúas de Calimport, onde os seus espectáculos de danza e música comezaron a chamar a atención. A súa maxia realzaba cada paso e cada nota, cativando a todo aquel que a observaba.
A pesar do seu éxito como artista de rúa, o mundo máis alá das murallas de Calimport sempre chamara a súa atención. Cassandra sentía que había algo máis por descubrir, e a idea de quedarse nun só lugar resultáballe limitante. Entón, un día, escoitou falar da Liga de Aventureiros, unha organización nun remoto pobo do norte chamado Phandalin, coñecida por atraer os máis valentes e curiosos. Aínda que Phandalin estaba moi lonxe, a promesa de aventuras e a posibilidade de ver o mundo foron máis fortes que calquera medo.
Cassandra emprendeu a longa e ardua viaxe desde o cálido sur de Calimport ata as frías terras do norte. O traxecto foi todo un desafío, cheo de perigos e desafíos que a templaron como aventureira. Desde cruzar o traizoeiro Deserto de Calim, ata percorrer vastas extensións de terras descoñecidas e hostís, Cassandra enfrontou bandidos, criaturas salvaxes e os rigores do clima. Cada paso a achegaba máis ao seu destino e lembráballe que tomara a decisión correcta. No camiño, perfeccionou non só a súa arte, senón tamén a súa capacidade de usar a maxia para protexerse e para axudar a quen se atopaba.
Ao chegar a Phandalin, exhausta pero ilusionada, atopou o pequeno pobo moito máis modesto do que imaxinara. Porén, tamén descubriu que a Liga de Aventureiros non era famosa polo seu tamaño, senón polas historias épicas que xurdían das súas misións. Nese instante, soubo que chegara ao lugar axeitado, que o seu destino estaba entre aqueles que buscaban o descoñecido e que este novo capítulo a levaría a descubrir máis do que nunca imaxinou.
Aínda que o seu corazón segue pertencendo aos nenos do orfanato en Calimport e sempre pensa neles con nostalxia, Cassandra está lista para facer historia. Sabe que cada nova aventura na Liga a achegará máis a atopar o seu propósito e descubrir os segredos da súa propia natureza.
Na súa procura por descubrir a orixe do colgante, Cassandra acudiu a unha clériga de Titania, esperando respostas. Porén, a sacerdotisa non só lle mentiu —afirmando que o símbolo pertencía á súa deusa—, senón que intentou roubarllelo. Durante a pelexa, algo extraordinario sucedeu: unhas alas luminosas brotaron das súas costas, aínda que no fragor do momento, ela non se decatou. Máis tarde, explicáronlle a verdade: era unha aasimar, e o seu medallón levaba o sagrado símbolo de Lliira, a deusa da alegría. "Quizais ela sexa a túa nai", dixéronlle.
Pero lonxe de traerlle paz, esa revelación sementou no seu corazón un torbellino de preguntas. Por que unha deusa a abandonaría nun orfanato? Acaso era un castigo, un capricho divino, ou algo peor? Agora, cada vez que bailaba ou cantaba, sentía que a súa maxia bárdica resoaba cunha forza que non entendía do todo, como se Lliira a estivese observando desde as sombras. Era orgullo? Remordemento? Cassandra non o sabía, pero unha cousa era clara: xa non só buscaba aventuras, senón respostas. E se a deusa da alegría preferira deixala no esquecemento, ela aseguraría de que o seu nome non pasase desapercibido.
Finalmente, cando aprendeu o feitizo de Comuñón, que lle permitiu contactar con Lliira, a verdade, longamente esperada, despregouse ante ela coa claridade dunha nota perfecta. A deusa da alegría reveloulle que a súa nai non era outra que Sune, a soberana do amor e a beleza, e que, aínda que foi Lliira quen a coidou e protexeu durante o seu primeiro ano de existencia, a propia Sune decretara o seu destino mortal. Ordenara o seu envío ao plano material, crendo que só a experiencia dunha vida mortal, coas súas loitas e triunfos, podería ensinarlle a valerse por si mesma e forxar un carácter auténtico. Esta revelación sementou en Cassandra un dilema tan profundo como inesperado: Sune era a súa orixe, a nai que por designio a abandonara, mentres que Lliira, sen un lazo de sangue que as unise, fora a súa gardiá voluntaria, a presenza constante que velou pola súa alegría e guiou os seus pasos desde as sombras. A lealdade do seu corazón debatíase agora entre a nai que a concibiu e a deusa que, en silencio, a criara.