Elara Vorathis

Desde o seu primeiro alento naquel pobo de elfos de rostros afiados e ollos cheos de superstición, Elara Vorathis estivo marcada. Non polos caprichos dos deuses coñecidos, senón por algo máis antigo. Máis famento.
A súa pel —pálida como a luz dunha lúa morta— non era o único que inquietaba. Onde pisaba, o ar primeiro quentábase, logo arrefriaba até doer nos ósos, como se algo invisible lamesen o calor do mundo. Os aldeáns evitaban a súa mirada porque, ás veces, no fondo das súas pupilas, algo se movía: un resplandor escuro, peixes negros nadando nun abismo sen fondo.
As voces comezaron na infancia. Non eran murmurios. Eran ecos dun idioma que non debía existir, sílabas que se retorcían na súa mente como vermes cegos. Queimaban cun frío imposible. Devora, ordenaban. Baleira. Disólveo todo na nada que somos. E ás veces, ao espertar, a súa almofada aparecía manchada cun líquido espeso e negro, como se tivese vomitado sombras.
Seus pais foron os primeiros en caer. A podremia comezou por dentro, até que os seus corpos colapsaron como froita infestada. Non foi enfermidade. Foi o prezo. Anos atrás, na súa fame de poder, invocaran a Fame Escura, e ofrecéronlle o único que aceptaría: o seu propio sangue, aínda non nacida.
A partir de entón, Elara deixou de ser unha nena. E comezou a ser un recipiente.
Aprendeu a empuñar un espadón, a cubrirse con ferro coma se a armadura puidese conter o que fervía baixo a súa pel. Pero cada vez que a súa folla partía carne, sentía ao Baleiro estremecerse de pracer. A espada non era unha arma, senón unha prolongación dese apetito. Na furia, os segundos escapábanse, e ao volver en si descubría dentes afiados, lingua áspera e o sabor de herba podre entre eles... rodeada de restos que non sempre parecían humanos.
Algúns chamábana heroína. Ela sabía a verdade: non protexía, cazaba. Facíao como un lobo que destripa por instinto. Porque a fame de Hadar non se sacia, e cada morte só a achegaba máis ao momento en que a súa humanidade se rompería para sempre.
Aínda así, resistía. Non por esperanza —que esperanza pode quedar cando a túa alma pertence a un deus que devora estrelas?— senón por teimosía. Finxir que aínda era deste mundo era a súa última vitoria.
Pero nas noites máis escuras, cando as estrelas chiscaban coma ollos hostís, escoitaba a chamada. Unha nota prolongada e baixa, que vibraba nos ósos. E neses instantes, temía que a próxima vez non quixese resistir.
Porque, ao final, que é unha mortal contra a fame do cosmos?