Morwen

O vento doeste traía cheiro a sal e a terra mollada. Morwen camiñaba pola senda de pedra que levaba ás portas de Suth-Umbar cos pés cubertos de po e o mantón axustado contra os ombreiros. A cidade estaba aló, ao final do val, pequena e nova, construída sobre o que un día foran ruínas élficas. As lendas dicían que as pedras aínda lembraban cancións antigas, pero Morwen non viña escoitar lendas. Viña buscar un fogar.
Ou iso contaría.
Non lembraba case nada dos seus pais. Só fragmentos, como soños rotos: unhas mans grandes que a susurraban, o son dunha canción de berce, o cheiro a pan. Tiña dous anos cando os asasinaron. Non sabía quen fixo, nin por que. As autoridades da vila, homes serios de miradas vacías, dixéronlle que fora obra de bandidos e que ela tivera sorte de sobrevivir escondida. Despois chegaron outros homes. Non preguntaban, non consolaban. Mirárona como se mira unha ferramenta, calcularon o seu peso, o seu valor, a súa utilidade. E levárona.
A Irmandade non era un lugar para nenos. Era un lugar para reclutas.
Os primeiros anos foron os peores. Durmía nun catre de pedra con outras catro nenas que non falaban, que aprendían a non falar. As comidas eran silenciosas, o adestramento brutal. Os mestres non levantaban a voz; non facía falta. Un golpe, unha noite sen cea, unha semana de tarefas extras. Así aprendías. Así sobrevivías. Morwen aprendeu a endurecer o corazón antes de que o corpo a acompañase. Aos oito anos xa sabía matar un home durmido de tres formas distintas. Aos dez, envelenar un pozo sen deixar rastro. Aos doce, sorrir mentras mentía.
Pero o que mellor aprendeu foi a desaparecer. Non fisicamente, senón na mente dos demais. A facerse pequena, torpe, insignificante. A baixar a mirada cando alguén a miraba. A tropezar coas súas propias pés. Os mestres viron esa habilidade e pulírona coma un diamante en bruto. Ela non era a máis forte, nin a máis rápida coa daga. Pero era a que ninguén lembraba. A sombra que ninguén vía vir.
Non fixo amigos. Non porque non houbese outros nenos, senón porque aprendeu cedo que os amigos eran debilidades que os mestres podían usar contra ti. Unha nena chamada Lira intentou achegarse a ela unha vez, compartirlle un anaco de pan roubado. Morwen aceptou o pan, pero non a amizade. Cando Lira desapareceu meses despois, enviada a algunha misión da que non volvería, Morwen sentiu un baleiro incómodo no peito. Xurou non volver sentilo nunca máis.
A Irmandade converteuse en todo o que tiña, pero non por amor. Era leal á organización como un soldado é leal ao seu exército: porque é o único que coñece, o único que lle dá propósito. Non tiña un mentor favorito, nin un camarada querido. Só instrucións, obxectivos, e a satisfacción fría dun traballo ben feito. Co paso dos anos, descubriu que gozaba coa manipulación. Gozaba de ver a xente bailar ao son que ela marcaba sen sabelo. E si, gozaba matando. Non con saña, senón con precisión. Era a única hora do día en que se sentía completamente viva, completamente ela.
Cando a convocaron para esta misión, entendeu por que a elixiran. Tiña dezasete anos, cara de nena, ollos grandes que podía humedecer cando fixera falta e un corpo delgado que parecía fráxil. O tipo de persoa que os aventureiros adoitan querer protexer, non sospeitar. Suth-Umbar era unha cidade pequena, fundada por un grupo de aventureiros sobre ruínas antigas. A Irmandade quería información: quen eran eses líderes, que plans tiñan, se algún día poderían supoñer unha ameaza. A súa orde era simple: infiltrarse, gañarse a súa confianza, informar.
E alí estaba, ás portas da cidade, coa súa mellor máscara posta.
Os gardas achegáronse. Falaron entre eles, mirándoa de esguello, coa desconfianza propia de homes que pasan a vida mirando cara a fóra. Ela agardou coas mans xuntas sobre o mantón, o vento revolvéndolle o cabelo, os ollos baixos e húmidos. Cando lle preguntaron, contou a historia que levaba ensaiando semanas: a aldea queimada polos orcos, os pais mortos, a fuxida a través do monte, a fame, a soidade. As palabras saían entrecortadas, coma se lle custase pronuncialas. Un dos gardas ofreceulle un cacho de pan. O outro mandouna agardar á sombra dunha árbore mentres avisaba os seus superiores.
Morwen sentou na herba, co pan na man sen probalo, e agardou. Miraba as pedras da cidade, as antigas inscricións élficas case borradas polo tempo, as novas construccións de madeira que crecían entre as ruínas como herba brava. Dentro de pouco, coñecería a xente que vivía alí. Riría cos seus chistes, escoitaría as súas historias, faríalles crer que era unha orfa indefensa que só buscaba un lugar seguro. E cando confiasen nela, cando a aceptasen como unha máis, comezaría o verdadeiro traballo.
Un home saíu da porta principal, vestido con roupas sinxelas pero de boa calidade. Non levaba espada, nin armadura, pero algo na súa forma de camiñar dicía que estaba afeito a mandar. Achégase a ela con paso firme, os ollos escrutándoa de arriba abaixo sen maldade, só con ese costume de medir á xente que teñen os que viven en lugares novos e perigosos.
—Veño dunha aldea queimada —dixo Morwen antes de que el preguntase, a voz case un susurro—. Non teño a onde ir. Escoitei que aquí deixan quedar a xente que quere traballar...
O home mirouna un intre en silencio. Despois sorriu, un sorriso canso pero xenuíno, e ofreceulle a man para axudala a levantarse.
—Suth-Umbar é pequena —dixo—. Pero sempre hai sitio para alguén que queira gañar o seu pan. Imos dentro, rapaza. Hoxe descansas, mañá xa veremos que facer contigo.
Morwen colleu a man que lle ofrecían. A pel era cálida, a aperta firme. Confiaban nela. Xa. Que doado era.
Camiñou cara á cidade entre as pedras que aínda lembraban cancións antigas, co paso curto e torpe da rapaza que finxía ser, o sorriso doce conxelado no rostro, e alí, no fondo dos seus ollos onde ninguén podía velo, un brillo frío e calculador agardaba o momento de actuar.