Reika
Feiticeira de nivel 6 en Faerûn (Estándar)
Rango Plata
Baixo a lúa prateada de Kozakura, entre bosques de bambú que murmurraban segredos ancestrais, naceu unha nena coa alma atrapada entre dous mundos. Reika creceu na quietude dunha aldea humilde, onde as súas mans aprenderon primeiro a linguaxe silenciosa das señas antes que as palabras. Mentres outras nenas cantaban cancións infantís, ela expresaba o seu corazón a través da frauta de bambú, cuxas melodías atraían os raposos curiosos do bosque próximo. Ninguén soubo dicir por que ás veces, cando a música fluía dos seus dedos, sucedían pequenos milagres: flores que brotaban fóra de tempada, brisas que acariñaban xusto cando se necesitaban.
Pero Reika non era unha nena como as demais. A súa esencia pertencía a un mundo máis antigo e caprichoso, pois en verdade era filla das paraxes feéricas: unha raposa nacida baixo a mirada dos kami, capaz de agochar a súa verdadeira forma tras o delicado veo do humano. Nas lendas que os anciáns murmurraban xunto ao lume falábase dos kitsune, espíritos xoguetóns e ás veces terribles, donos de engados e metamorfoses. Seus pais adoptivos atopárana no corazón do bosque, envolvida nun resplandor prateado, cando aínda era apenas unha cría solitaria que semellaba buscar calor na raíz dun piñeiro torcido. Movidos pola compaixón, ou quizais por un presentimento que lles ditaba que aquel achado non era casualidade, levárona consigo ao fogar. Reika creceu así, coa graza silenciosa dunha humana pero coa mirada sempre posta nun horizonte que só ela podía ver, habitando a delgada liña onde a realidade se desdibuxa coa fantasía.
Con apenas oito anos, o seu talento musical converteuse en sustento. As grandes casas nobres pagaban ben polo entretemento, e Reika, silenciosa e elegante, era unha presenza discreta nos seus festíns. Todo cambiou unha década máis tarde, a noite en que quixo adornar o salón con ilusións de vagalumes danzantes. Algo no seu interior torceuse: un poder que non entendía rebelouse contra as súas intencións. Onde debían aparecer delicadas luces douradas, xurdiron chamas pantasma que queimaron sen deixar marca visible. O berro de dor da xove nobre resoou nos seus ósos como o tanxer dunha campá funeraria.
Ninguén relacionou o incidente coa tímida música, pero Reika soubo a verdade. Esa mesma noite, coa roupa posta e a súa frauta, emprendeu unha viaxe sen destino fixo. Durante anos, converteuse en sombra de caravanas mercantes, seguindo os seus pasos a través de terras estrañas, tocando por moedas en pobos cuxo nome esquecía ao día seguinte. Cada amencer realizaba os seus pequenos rituais de purificación, rogando aos kami que lle ensinasen a dominar a maxia que levaba dentro. Occidente, cos seus costumes alleos, converteuse no seu refuxio.
Cando chegou a Phandalin, exhausta pero non derrotada, atopou algo inesperado: un lugar onde a súa maxia errática non era un estigma, senón unha ferramenta. A Liga de Aventureiros ofreceulle o que tanto anhelaba: a posibilidade de equivocarse sen consecuencias fatais. Agora, cando os seus dedos acariñan a frauta, xa non é só para entreter. Cada nota é un paso máis no seu camiño cara ao control, cada misión unha oportunidade para redimirse. Ás veces, na quietude da noite, cre escoitar entre as follas o murmurrio dos kami, recordándolle que mesmo o lume máis salvaxe pode converterse en fogueira protectora.
Pero Reika non era unha nena como as demais. A súa esencia pertencía a un mundo máis antigo e caprichoso, pois en verdade era filla das paraxes feéricas: unha raposa nacida baixo a mirada dos kami, capaz de agochar a súa verdadeira forma tras o delicado veo do humano. Nas lendas que os anciáns murmurraban xunto ao lume falábase dos kitsune, espíritos xoguetóns e ás veces terribles, donos de engados e metamorfoses. Seus pais adoptivos atopárana no corazón do bosque, envolvida nun resplandor prateado, cando aínda era apenas unha cría solitaria que semellaba buscar calor na raíz dun piñeiro torcido. Movidos pola compaixón, ou quizais por un presentimento que lles ditaba que aquel achado non era casualidade, levárona consigo ao fogar. Reika creceu así, coa graza silenciosa dunha humana pero coa mirada sempre posta nun horizonte que só ela podía ver, habitando a delgada liña onde a realidade se desdibuxa coa fantasía.
Con apenas oito anos, o seu talento musical converteuse en sustento. As grandes casas nobres pagaban ben polo entretemento, e Reika, silenciosa e elegante, era unha presenza discreta nos seus festíns. Todo cambiou unha década máis tarde, a noite en que quixo adornar o salón con ilusións de vagalumes danzantes. Algo no seu interior torceuse: un poder que non entendía rebelouse contra as súas intencións. Onde debían aparecer delicadas luces douradas, xurdiron chamas pantasma que queimaron sen deixar marca visible. O berro de dor da xove nobre resoou nos seus ósos como o tanxer dunha campá funeraria.
Ninguén relacionou o incidente coa tímida música, pero Reika soubo a verdade. Esa mesma noite, coa roupa posta e a súa frauta, emprendeu unha viaxe sen destino fixo. Durante anos, converteuse en sombra de caravanas mercantes, seguindo os seus pasos a través de terras estrañas, tocando por moedas en pobos cuxo nome esquecía ao día seguinte. Cada amencer realizaba os seus pequenos rituais de purificación, rogando aos kami que lle ensinasen a dominar a maxia que levaba dentro. Occidente, cos seus costumes alleos, converteuse no seu refuxio.
Cando chegou a Phandalin, exhausta pero non derrotada, atopou algo inesperado: un lugar onde a súa maxia errática non era un estigma, senón unha ferramenta. A Liga de Aventureiros ofreceulle o que tanto anhelaba: a posibilidade de equivocarse sen consecuencias fatais. Agora, cando os seus dedos acariñan a frauta, xa non é só para entreter. Cada nota é un paso máis no seu camiño cara ao control, cada misión unha oportunidade para redimirse. Ás veces, na quietude da noite, cre escoitar entre as follas o murmurrio dos kami, recordándolle que mesmo o lume máis salvaxe pode converterse en fogueira protectora.